Vaderbetrokkenheid herzien
Vaders spelen een cruciale, maar vaak onderbelichte rol in de ontwikkeling van kinderen. Hun manier van interactie, via spel, uitdaging en nabijheid, bevordert onder meer het zelfvertrouwen, de emotieregulatie en de schoolprestaties van hun kinderen (Grossmann et al., 2002; Paquette, 2004; Sarkadi et al., 2008). Toch blijven zorg en beleid vooral op moeders gericht (Steen et al., 2012). Daarbij lopen vaders in de perinatale periode een verhoogd risico op psychische klachten, die in de praktijk vaak onzichtbaar blijven (Paulson & Bazemore, 2010; Philpott & Corcoran, 2019).
Wil je het gehele artikel lezen? Neem een abonnement op dit tijdschrift!
TVO 2025 / nr 5
Samenvatting
De afgelopen decennia is er steeds meer aandacht gekomen voor vaderbetrokkenheid. Vaak ligt de nadruk op de vraag hoe vaders méér kunnen doen. Dit artikel betoogt dat dit perspectief te beperkt is. Betrokkenheid is namelijk niet alleen een kwestie van willen of kunnen, maar ook van structurele en culturele voorwaarden die beschikbaar moeten zijn. Op basis van internationale literatuur en Nederlandse praktijkvoorbeelden pleiten wij voor een vadervriendelijk ecosysteem: een netwerk van beleid, praktijk en samenleving dat vaders ondersteunt als volwaardige opvoeders. Essentiële elementen zijn onder meer: expliciete erkenning van vaders in beleid, toegankelijke en niet-veroordelende hulp, maatwerk bij complexe problematiek, en vadervriendelijk werk- en verlofbeleid. Alleen via zo’n geïntegreerde aanpak kunnen vaders hun ouderlijke potentieel duurzaam realiseren – in het belang van henzelf, hun kinderen en hun partners. Daarmee verschuift de focus van de vraag naar meer betrokken vaders, naar beter ondersteunde vaders.